ศูนย์รวมที่สุดของเมืองไทย บันทึกเมืองไทย แปลก แปลกในเมื่องไทย ประเทศไทย เมืองไทย Thailand บันทึกลึกลับ

Records Gallery >> ของสะสม



ของสะสม

พิพิธภัณฑ์เปลือกหอย

 

             เปลือกหอยสวย ๆ มากมาย จัดแสดงใน

      พิพิธภัณฑ์ด้วยความสวยงามและปริมาณที่มากมาย

      จึงส่งโจทย์ให้ทีมงานไปหาคำตอบว่า เปลือกหอย

      เหล่านี้เป็นของใครมาจากไหน และทำอะไร จึงได้

      บทสนทนาระหว่างทีมบันทึกไทยและเจ้าของเปลือก  

      หอย คุณจอม ปัทมคันธิน มาแบ่งกันอ่าน

 

      ทำไมถึงเลือกที่จะสะสมเปลือกหอย

            คุณจอม : คุณปู่ผมเป็นช่างถ่ายภาพ ได้เดินทาง

      ไทุกแห่ง ช่วงหนึ่งไปตั้งหลักแหล่งที่อำเภอดำเนิ

      สะดวกมีโอกาสได้เห็นเปลือกหอยมากมายเพราะ

      คลองสมัยก่อนน้ำสะอาดมาก พอปี ๒๕๐๐ ก็ย้ายไป

      ภูเก็ตได้เห็นหอยทะเลสวย ๆ แปลกกว่าหอยน้ำจืด

      ติดใจจึง เริ่มสะสมมาเรื่อย ๆ จากรุ่นปู่มารุ่นพ่อและ 

      มาถึงรุ่นผม และด้วยความที่ผมเป็นคนชอบธรรมชาติ

      ชอบศิลปะ ผมเห็นว่าหอยมันคือศิลปะจากธรรมชาติ

      เพราะรูปร่างและลวดลายบนเปลือกหอย มันเป็น

      ศิลปะที่ถูกสร้างขึ้นมาจากธรรมชาติ

               คุณพ่อของผม (สมหวัง ปัทมคันธิน) เห็นว่า โลกของเรามีพื้นที่ของทะเลถึง ๓ ใน ๔  และเราต้องบริโภคของที่มาจากทะเลเป็นหลัก หรือวงจรต่าง ๆ ในโลกก็มาจากทะเล เพราะฉะนั้นคุณพ่อเห็นว่าทะเลมันยิ่งใหญ่  ช่วงวัยรุ่นคุณพ่อก็ไปเจอสายลับอเมริกัน มาทำงานที่เวียดนาม ชอบดำน้ำชอบสะสมเปลือกหอย เขาก็เอาตำรามาให้เล่มหนึ่ง แล้วชวนไปดำน้ำ คุณพ่อคิดว่าสิ่งเหล่านี้มันให้ความรู้เยอะมาก  จึงศึกษาอย่างจริงจัง 

 

 

 

เปลือกหอยมากมายเหล่านี้มาจากไหนบ้างครับ

             คุณจอม : ทั่วเลยครับ เจอก็เก็บหรือไม่ก็ขอซื้อมาจากอวนที่เขาหาปลา มันจะติดมากับอวนเยอะแยะเลย ๙๐% จะได้มาจากอวน

 

มีกลุ่มที่ต่อต้านหรือพวกนักอนุรักษ์ธรรมชาติ ไม่เห็นด้วยบ้างไหม

             คุณจอม : ก็มีครับ แต่ความจริงแล้วปริมาณของคนที่สนใจในเรื่องเดียวกันมีน้อยมาก และที่สำคัญอีกอย่างคือ ธรรมชาติมันมีฤดูกาลของมัน

 

คุณจอมชอบเปลือกหอยตั้งแต่เมื่อไร

             คุณจอม : ตั้งแต่เด็กเลยครับ สี่ห้าขวบก็ชอบเล่นแล้ว เล่นแทนของเล่นเลย แต่ผมก็ไม่ได้เลือกเรียนทางด้านนี้ ศึกษาเองหมด อาจารย์ท่านไหนเก่งผมไปหาหมด

 

เปลือกหอยที่เห็นมากมายก่ายกองนี้ มีกี่ประเภทครับ

            คุณจอม : ปัจจุบันรวมทั้งที่เป็นฟอสซิลด้วยก็เกือบ ๒๐๐,๐๐๐ ชนิด รองจากแมลง เพราะแมลงมีล้านกว่าชนิด แต่หอยยังไม่รับรองก็เพราะยังมีที่ยังไม่ได้ตั้งชื่ออีกเยอะมาก พวกไมโครเชลล์ (หอยตัวเล็กๆ ตามชายหาด) เยอะมากจริงๆ หอยน่าจะเยอะกว่าแมลงด้วยซ้ำไป แต่ไม่มีคนที่ศึกษาเพียงพอ ในเมืองไทยเรามีคนที่ศึกษาเรื่องหอยจริงจังไม่เกิน ๑๐ คน แต่ญี่ปุ่นและไต้หวันนี่เยอะมาก เป็นพันคน ญี่ปุ่น ๒,๐๐๐ กว่าคนที่ศึกษาจริงจับ และแบบไม่จริงจังมากถึง ๓๐,๐๐๐ กว่าคน 

 

คุณจอมสะสมชนิดไหนไว้มากที่สุด

             คุณจอม : ผมมีเยอะมากและชอบหมด ผมก้าวข้ามจุดที่เก็บเพื่อสะสมแล้ว ผมเก็บเพื่อสร้างพิพิธภัณฑ์ ซึ่งผมก็ไม่อยากสร้างพิพิธภัณฑ์ที่คนเห็นแล้วร้องยี๊ !คนไทยเรามีทัศนคติที่ไม่ค่อยดีนักต่อพิพิธภัณฑ์ เขาคิดว่ามันน่าเบื่อ เชยๆ ไม่มีอะไร  จริงๆ แล้วพิพิธภัณฑ์ต้องมีการเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา ต้องมีการเคลื่อนไหว มีชีวิต เพื่อให้คนที่มาดูสนใจและไม่เบื่อ ทำพิพิธภัณฑ์ถ้าไม่ระวัง มันจะกลายเป็นโกดัง คือ สถานที่เก็บของที่ตายแล้ว ยิ่งของของผมนี่มันเป็นของที่ตายแล้วจริงๆ แต่ถ้าคุณทำให้มีชีวิตได้ มันจะเป็นความงาม มันเปลี่ยนโลกคนละใบเลย มันอยู่ที่จะนำเสนอมันยังไง 

 

 

ต่างประเทศมีพิพิธภัณฑ์เปลือกหอยไหมครับ

              คุณจอม : มีทุกประเทศ แต่เล็กใหญ่ไม่เท่ากัน ส่วนใหญ่เป็นแค่ที่เก็บของ  เพราะเขาเก็บอย่างเดียว ที่นิวยอร์ค มีเปลือกหอยจากทั่วโลก ๓๐ ล้านตัว ตีมูลค่าไม่ได้เลย แต่เขาไม่ไห้คนดู ใส่กล่องเก็บไว้ คนดูไม่ได้ นี่คือสิ่งที่แตกต่างว่าเป็นการสร้างโกดังหรือสร้างที่ให้ความรู้ความสำราญกับคน ความรู้กับความสำราญต้องมาพร้อมกันนะ ถ้าให้ความรู้แต่คนมาดูไม่สนุก ก็เหมือนเรียนในห้องเรียน นั่งฟังอย่างเดียว

 

เปลือกหอยเหมือนพระเครื่องไหมครับ ที่ยิ่งเก่ายิ่งราคาสูง

            คุณจอม : หอยที่ใช้ในพิธีกรรมมากกว่าที่จะเข้าข่ายใกล้ๆ กับพระเครื่อง เช่น หอยสังข์ หอยเบี้ยแก้ ของอินเดีย เขาจะใช้ในพิธีกรรมหรือหลักของความเชื่อ

 

ประเทศไทยเรามีองค์กรเกี่ยวกับการสะสมเปลือกหอยหรือเปล่าครับ

             คุณจอม : ถ้าเป็นองค์กรเอกชนไม่มี แต่ถ้าเป็นของพวกชนชั้นสูง ก็เคยได้ยินว่ามีมาตั้งนานแล้วตั้งแต่สมัย ร.๗ ร.๘ เรียกว่าสังขสมาคม เป็นกลุ่มเจ้าขุนมูลนายที่เก็บเปลือกหอยแบบฝรั่งในสมัยก่อน แต่ก็หายไป แต่ต่างประเทศเขามีเยอะเลย ของเอกชน ของราชการ ของมหาวิทยาลัยหรือแม้แต่ของสมาคมที่ใครจะตั้งขึ้นแล้วแต่จุดประสงค์ ถ้าพูดถึงในเรื่องวงการหอย เรายังตามประเทศอื่นอยู่มาก  แต่ถ้าเป็นเรื่องของวงการวิชาการ ศ.ดร. สมศักดิ์ ปัญหา คณะวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เป็นประธานองค์กรเปลือกหอยโลก สองหรือสามปีซ้อนเลยนะ ซึ่งคนไทยไม่เคยรู้เลย เพราะเราสนใจเรื่องรอบตัวน้อยมาก ซึ่งก็ไม่ผิด แต่จะทำให้การศึกษาด้านนี้หรือแม้แต่ด้านอื่นๆพัฒนาไปน้อยมาก

 

แล้วทำไมถึงเริ่มทำพิพิธภัณฑ์

            คุณจอม : เพราะตอนเด็กๆ คุณพ่อผมสงสัยอะไร อยากรู้อะไรเกี่ยวกับเรื่อเปลือกหอย ครูไม่สามารถให้คำตอบได้  ตำราบางเล่มยังไม่สามารถให้คำตอบได้ เพราะตำราเหล่านั้นเขียนมาจากคนนั่งโต๊ะ ไม่เคยออกไปทำภาคสนาม อ้างอิงจากตำราอื่นเป็นสิบๆเล่ม ก็เลยอยากเปิดพิพิธภัณฑ์ เพราะเป็นพื้นที่ที่สามารถให้คำตอบได้ เพราะเราไม่สามารถพาคนที่มาดูไปลงภาคสนามลงทะเลเก็บหอยจริง ๆ ได้หมด เราเลยสร้างพิพิธภัณฑ์มาเพื่อเป็นฉาก เป็นเหมือนกับภาพ ที่เขาบอกว่าภาพ ๆ หนึ่งสามารถบรรยายได้มากกว่าคำล้านคำ แต่ภาพนั้นต้องเป็นภาพจริงไม่ใช่ภาพลวง และต้องชัดเจนไม่เบลอ

 

            เมื่อได้พูดคุยและชมพิพิธภัณฑ์เปลือกหอยทั้ง ๒ แห่ง คือ ที่สุขุมวิท กรุงเทพฯ และที่ภูเก็ตแล้ว บอกได้เลยว่า เรื่องนี้ยิ่งใหญ่มีอะไรอีกมาก  มิใช่แค่ เรื่องหอย ๆ

 

 

 

แบ่งปัน Facebook
Top 5 Poppular Records


เพลงบันทึกไทย



ที่ 1 บันทึกไทย
บันทึกไทย
Flag Counter